نقش اینترنت در توسعه روستاهای ایران

شاید حتی قابلیت های این فناوری برای رشد و توسعه روستاها بیشتر از ظرفیت های آن برای خدمات رسانی به شهرها باشد اما متأسفانه در كشور ما توجه چندانی به ظرفیت اینترنت در روستاها نشده و این در حالی است كه نیاز نقاط دوردست و روستاها به اینترنت و كاربردهای آن، جدی تر و یا همسنگ با شهرهاست. در حقیقت این روستاها هستند كه بار بخش اقتصاد كشاورزی را بر دوش می كشند.اگر اطلاعات به آن ها برسد با كیفیت بهتری مراحل كاشت، داشت و برداشت را انجام می دهند و باعث رشد اقتصاد كشاورزی می شوند.

با توسعه ICT در روستاها شرایط بهتری در زندگی روستاییان به وجود می آید و خانواده هایشان در رفاه و آسایش بیشتری قرار می گیرند. لذا برای تأمین عدالت اجتماعی، حق و اولویت با روستاییان است تا بتوانند به آموزش، تجارت الكترونیك و دولت الكترونیك دسترسی داشته باشند و از شهرها عقب نباشند.

به اعتقاد كارشناسان اگرچه زیرساخت های ارتباطی روستاها در ایران در مقایسه با زیرساخت های شهرها فعلا ضعیف است، اما اگر ما توسعه فناوری اطلاعات و ارتباطات را مطابق استانداردهای امروز جهان در نظر بگیریم، زیرساخت های ارتباطی سنتی و قدیمی در شهرهایی وجود دارند كه مناسب و كارساز نیستند و باید كلا با روش های جدید مثل فیبر نوری شبكه را به همه جا گسترش دهیم تا زیرساخت مناسب ایجاد شود. اگر برنامه مناسبی برای توسعه زیرساخت ملی داریم باید روستاها نیز دیده شوند و حداقل بسیاری از روستاهای سر راه شبكه ملی، تحت پوشش قرار گیرند.

به اعتقاد آن ها تمام كاربردهایی كه برای استفاده از ICT در شهرها پیش بینی می شود، در روستاها نیز قابل استفاده است. مثلا اگر بحث بانك داری الكترونیكی مطرح می شود بهترین كاربران روستاییان هستند كه به علت دوری راه مجبورند یا حساب بانكی نداشته و یا در شهرها حساب داشته باشند و مجبورند برای استفاده از آن به شهر بیایند.

كارت اعتباری برای روستاها اهمیت كمتری از شهرها ندارد. اغلب كشاورزان به علت نبود سیستم اعتباری مجبور هستند تولیدات خود را به قیمت نازل پیش فروش كنند، در حالی كه اگر كارت اعتباری داشته باشند می توانند از خدمات آن استفاده كنند و تولیدات خود را به واسطه ها نفروشند. روستاییان مجبورند فرزندان خود را برای تحصیل به شهرها بفرستند. آموزش های مجازی، مدارس مجازی و دانشگاه های مجازی تا حد زیادی می تواند این مشكل را رفع كند.